Dwanaście pytań i odpowiedzi o wojnie w Iraku – Czyli treściwe antidotum na bełkot oficjalnych mediów

Polish translation of 11 preguntas y
respuestas sobre la guerra imperialista en Iraq. A Sindicato de
Estudiantes’ leaflet.

Redakcja serwisu socjalizm.org we współpracy z
Hiszpańskim Związkiem Studenckim Sindicato de Estudiantes

Ściągnij
wersję PDF – drukuj, rozdawaj i promuj nasze strony!

Znajdujemy się w przededniu wybuchu kolejnej wojny w Zatoce
Perskiej. George W. Bush oznajmił już wszem i wobec, że „dyplomatyczne okno
zostało zamknięte”, a Irak zostanie zaatakowany, niezależnie od tego co w tej
chwili zrobi Saddam Husajn. Pytanie nie brzmi teraz czy wybuchnie wojna,
lecz kiedy?

Po raz kolejny w imię „wolności” i „demokracji” wielkie
mocarstwa imperialne przygotowują masakrę – tym razem Irakijczyków.

Brutalne ataki terrorystyczne z 11 września, które
spowodowały zniszczenie Światowego Centrum Handlowego spotkały się – absolutnie
słusznie – z powszechną dezaprobatą. Psychopatyczni szaleńcy w stylu Bin Ladena
– wyhodowane przez CIA potwory, żywiące się nędzą i wyzyskiem świata arabskiego
przez wielkie mocarstwa – wyrwali się nagle spod kontroli Białego Domu, dając
swymi atakami idealny pretekst Bushowi do narzucenia światu niepodważalnej
dominacji amerykańskiego imperializmu. Realizując te plany, we wrześniu zeszłego
roku prezydent Bush ogłosił – nie mający precedensu w historii USA – dokument
dotyczący strategii wojskowej tego kraju. Na jego mocy, Stany Zjednoczone
rezerwują sobie prawo do prewencyjnego ataku, skierowanego przeciwko innemu
państwu, kiedy tylko zostanie to uznane za konieczne. Zaznaczono tam również, iż
USA nie pozwoli na osłabienie swej „ogromnej przewagi wojskowej”. Dokument ten
zawiera bardzo klarowne przesłanie: Ameryka „zadba” o pokój i
bezpieczeństwo na świecie, a kto ma jakieś wątpliwości co do tego może ponieść
surowe konsekwencje. Zapisano także, iż amerykańscy wojskowi, rozmieszczeni
poza granicami tego kraju, nie będą podlegać jurysdykcji Międzynarodowego
Trybunału Sprawiedliwości.

Walka przeciwko tak zwanej „osi zła”, do której zaliczani są
wszyscy – od Saddama Husajna począwszy, a na Fidelu Castro skończywszy, w tym
także demokratycznie wybrany prezydent Brazylii Lula da Silva (popierany przez
ponad 60 milionów ludzi) – nie oznacza nic więcej jak tylko ograniczenia swobód
demokratycznych oraz uchwalanie co i rusz nowych ustaw, skierowanych głównie przeciwko zorganizowanym ruchom społecznego
protestu. W ramach tej kampanii, administracja Busha zaprojektowała już nowy
Departament Bezpieczeństwa, amerykańskie NKWD, który kosztować będzie około 40
miliardów dolarów rocznie, a zatrudniać 170 000 osób. Zaaprobowana została także
ustawa w praktyce odbierająca wszystkie prawa emigrantom, którzy od tej chwili mogą
być deportowani z USA za ich przekonania polityczne. FBI będzie mogła
podsłuchiwać telefony, nawet bez nakazu sądowego; mieć wgląd w świadectwa szkolne
i indeksy młodzieży; inwigilować protestujących przeciwko wojnie. Księgarnie
zmuszone są podawać dane osób, które kupują „wywrotowe” książki… Jednocześnie,
wyszło na jaw że CIA posiada rozkazy zamordowania podejrzanych „terrorystów”,
wybranych według własnego uznania. Ponadto – pośród wielu innych skandali –
mogliśmy się dowiedzieć, że rząd, aby przekonać opinię publiczną do swych planów,
może tylko i wyłącznie w tym celu w każdej chwili zatrudnić dziennikarzy.

Tym razem wymówką ma być podejrzenie, że reżim Saddama
Husajna posiada broń masowej zagłady – włącznie z możliwością wyprodukowania
bomby atomowej – oraz jest w stałym kontakcie z Al Queidą. Z tego powodu
bezpieczeństwo USA i całego świata ma być rzekomo śmiertelnie zagrożone.
Doprawdy szokujące jest to, że wszystkie te bajeczki rozpowszechnia
supermocarstwo, którego udział w światowych wydatkach na zbrojenia oraz w globalnej
produkcji broni wynoszą odpowiednio 37% i 40%!

Nie dość, że Saddam Husejn pozwolił na powrót oenzetowskich
inspektorów i przegląd wszystkich swych instalacji, włącznie ze słynnymi
pałacami prezydenckimi. Nie dość, że Hans Blix, szef inspektorów rozbrojeniowych
ONZ w Iraku, jak i Międzynarodowa Organizacja Energii Atomowej (MAEA),
jednoznacznie potwierdziły, że nie ma dowodów na to, że Irak posiada jakąkolwiek
broń masowego rażenia i że nie skłamał on w swych oświadczeniach… Wszystko to
dla Pana G. W. Busha nie ma większego znaczenia. W rzeczywistości już w 1998
roku inspektorzy oenzetowscy stwierdzili, że iracki program rozbrojenia wykonany
został w 90-95%. Zaiste ciekawe jest zainteresowanie Busha – tego wielkiego
obrońcy i gwaranta pokoju światowego – akurat Irakiem, podczas gdy dziwnym
trafem nie za bardzo przejmuje się on posiadaniem bomb atomowych przez Pakistan
– „przyjacielską” i „sojuszniczą” dyktaturę wojskową, której działania już
nieraz popchnęły region na skraj wojny nuklearnej. Doskonale widzimy w tym
przypadku dwulicowość i fałszywość argumentów amerykańskich.

Ponadto należy dodać, że różnica militarna między USA a
Irakiem jest wprost niewyobrażalna – znacznie większa, niż podczas ostatniej
wojny w 1991 roku. W wyniku embarga oraz regularnych i ciągłych bombardowań,
Irak obrócony został w ruinę. Wystarczy spojrzeć na liczby. Regularna armia
iracka liczy obecnie 370 000 żołnierzy, podczas gdy w 1990 liczyła aż 955 000.
Liczba okrętów wojennych spadła z 38 w 1990 roku do 6 (El País, 26/12/02). Aby
odbudować potencjał militarny do poziomu sprzed 12 lat, Irak musiałby wydać 48
miliardów dolarów na zbrojenia. Jak wielkie zagrożenie może stanowić obecnie
Irak?

W regionie Zatoki Perskiej znajduje się 65% światowych rezerw
ropy naftowej. Przewiduje się, że w pierwszej dekadzie wieku XXI połowa
światowej konsumpcji ropy naftowej (w której Ameryka ma 70% udziału) będzie
realizowana za pomocą surowca pochodzącego z tego regionu. Irak, ze swymi ponad
70 odkrytymi polami naftowymi i złożami, szacowanymi na 112 500 milionów baryłek,
posiada drugie co do wielkości po Arabii Saudyjskiej złoża ropy naftowej na
świecie. I nie jest to bynajmniej drobnym szczegółem. Elity rządzące w Ameryce,
jak i na całym świecie są bardzo zaniepokojone obecnym kryzysem ekonomicznym.
W USA od miesięcy spadają inwestycje w przemyśle, a wszelkie wzrosty są bardzo
mizerne. W ciągu ostatniego roku zwolniono dwa miliony pracowników, spada
konsumpcja, rośnie liczba sporów pracowniczych, a przepaść między bogatymi i
biednymi systematycznie się powiększa (33 mln. Amerykanów żyje obecnie w
biedzie). Ponadto po zamachach z 11 września stosunki z Arabią Saudyjską – do
tej pory jednym z wierniejszych sojuszników Ameryki – zostały praktycznie
zamrożone. W tym kontekście kontrola nad światowymi zasobami ropy naftowej staje
się sprawą podstawową – i stąd właśnie tak wielkie zainteresowanie USA tym
regionem.

Przy okazji, rząd Busha wykorzystuje kampanię poprzedzającą wojnę, aby spróbować odwrócić uwagę Amerykanów od
problemów wewnętrznych, których jest sporo: kryzys gospodarczy, skandale
finansowe ogarniające także najwyższe szczeble administracji, mobilizacje
pracownicze…

Znajdujemy się w przededniu kolejnej wojny o charakterze
stricte imperialistycznym – klasycznej wojny grabieżczej, o kontrolę nad nowymi
rynkami zbytu i surowcami, w tym wypadku nad ropą naftową. Rząd Busha bez
ogródek ogłosił, iż ci którzy nie będą go popierać, nie będą także uczestniczyć
w podziale łupów z irackiej wyprawy. Opozycja iracka (finansowana i sterowana
przez Stany Zjednoczone i nie mająca żadnego poparcia w kraju) już przyobiecała,
że firmom amerykańskim przypadnie największą część tego tortu. Takie są właśnie
prawdziwe interesy Ameryki. Bynajmniej nie chodzi tu o jakieś szczególne
zaniepokojenie istnieniem dyktatorskiego reżimu w Iraku lub chęć ustanowienia
prawdziwie demokratycznych władz w tym państwie.

W rzeczywistości USA chcą wzmocnić swą władzę polityczną i
wojskową, tym bardziej że wzrasta destabilizacja ekonomiczna oraz protesty
przeciwko próbom ustanowienia totalnej hegemonii Stanów Zjednoczonych na całym
świecie.

W sierpniu 1990 roku Irak zaatakował Kuwejt. Zła sytuacja
gospodarcza i niepokoje społeczne po ośmiu latach wojny z Iranem były
przyczynami podjęcia przez reżim Saddama Husajna okupacji Kuwejtu. Umożliwiło mu
to opanowanie 20% światowych zasobów ropy i w ten sposób stawienie
czoła wewnętrznemu kryzysowi, który podkopywał jego pozycję. Oczywiście Stany
Zjednoczone nie mogły pozwolić, aby ten strategiczny dla ich interesów obszar

znajdował się pod kontrolą nieprzyjaznego im kraju.

Współpracownicy USA i innych wielkich mocarstw z
„obiektywnej” prasy natychmiast dostarczyli całe tony sensacyjnych „rewelacji”,
jeszcze raz demonstrując, komu służą wielkie korporacje międzynarodowe
kontrolujące przepływ informacji. Taki właśnie był prawdziwy powód wojny
w Zatoce z 1991 roku, a nie – jak to nam nachalnie wciskano – obrona demokracji
w Kuwejcie, który był i dalej jest krwawą, na wpół feudalną
dyktaturą.

Z Iraku nie pozostał przysłowiowy kamień na kamieniu – 85%
całej mocy energetycznej zostało kompletnie zniszczone, tak jak i duża część
przemysłu naftowego. Międzynarodowe źródła szacują, że więcej niż 200 000
Irakijczyków poniosło śmierć w czasie tej masakry.

A jednak, po zakończeniu wojny, USA nie odważyły się skończyć
z reżimem Saddama Husajna. Stało się tak między innymi z obawy przed rozpadem Iraku,
wskutek targających nim konfliktów etnicznych i religijnych
(Kurdowie, Szyici, Sunnici…), który spowodowałby jeszcze większą destabilizację w
regionie; ponadto nie dysponowano wystarczająco lojalnym wobec interesów Ameryki
kandydatem na następcę Saddama.

Taktyka zastosowana wtedy przez Busha seniora – i do tej pory
stosowana przez kolejne administracje – polegała na zastosowaniu zbrodniczego
embarga, otoczonego „demokratyczną aureolą” ONZ. Celem tego embarga było
zapobieżenie odbudowy państwa i uniknięcie przekształcenia się Iraku w
regionalne mocarstwo, a przy okazji przysłużenie się amerykańskim sojusznikom w
regionie. Nie należy zapominać, że Arabia Saudyjska i Kuwejt zyskały bardzo dużo
po wprowadzeniu embarga na Irak, który od 1990 roku przestał eksportować trzy miliony
baryłek ropy naftowej dziennie – ilość ta była limitem narzuconym mu przed
embargiem przez Organizację Państw-Eksporterów Ropy Naftowej (OPEC). Pulę tę
rozdzielono między Kuwejt i przede wszystkim Arabię Saudyjską. Te wydarzenia
wpłynęły także na kondycję gospodarki amerykańskiej, ponieważ duża część
pieniędzy uzyskanych z eksportu ropy była przeznaczana przez Irak na zakup
uzbrojenia od Stanów Zjednoczonych. Jedna trzecia eksportowanej przez Amerykę
broni trafia właśnie do krajów tego regionu (Arabia Saudyjska tylko w 1997 roku
wydała na zbrojenia 11 z 45 miliardów dolarów uzyskanych z eksportu ropy). W ten
sposób, niejako przy okazji, USA utrzymują kontrolę militarną w regionie.

Konsekwencje tego kryminalnego embarga i ciągłych
bombardowań, prowadzonych nieustannie od 1991 roku przez USA i Wielką
Brytanię, nie spadły ani na Saddama, ani na otaczającą go koterię.
Płacą za to codziennym cierpieniem, ofiarami i skrajną nędzą zwykli
Irakijczycy. Oto niektóre rezultaty dwunastu lat sankcji:

Od 1995 do początku 2001 roku Irak wyeksportował ropę o
wartości 35 157 miliardów dolarów, z czego tylko 8 666 miliardów udało się
przeznaczyć na zakup produktów humanitarnych. Resztę zablokowały USA i Wielka
Brytania pod pretekstem, iż niektóre materiały mogą także zostać wykorzystane w
celach wojskowych – jak chociażby grafit z ołówków. Ponadto duża część tych
pieniędzy przeznaczona została na reparacje dla mocarstw koalicji za wojnę z
1991 roku.

Niestety nie, ONZ nigdy nie prowadziło niezależnej od
amerykańskich interesów polityki.

Gdy występują jakieś niezgodności, to Stany wykorzystują swoje
prawo do weta w Radzie Bezpieczeństwa i korzystają z innych instytucji (takich
jak chociażby NATO). Przy okazji doskonale widać imperialną butę i bezczelność,
czyli prawdziwą twarz USA, które odtąd rezerwują sobie prawo do podjęcia
„prewencyjnych ataków” przeciwko innym państwom kiedy tylko uznają to za
stosowne. We wspomnianym wcześniej dokumencie napisano: „Nasze siły są na tyle
potężne, by z łatwością móc odwieść potencjalnych przeciwników od gromadzenia
potencjału militarnego celem przewyższenia lub dorównania Stanom Zjednoczonym”.
Na ironię zakrawa fakt, że wymowa tego dokumentu jest następująca: „narody nie
powinny używać prewencji, gdyż będzie to pretekstem do agresji”. Krótko mówiąc,
imperializm amerykański dąży do osiągnięcia kontroli nad całym światem.

Po raz kolejny przekonujemy się, że drogą dyplomatyczną nie
można skutecznie walczyć przeciwko wojnie – jeśli jest potrzeba, można się
przecież obejść i bez dyplomacji, jak to widzimy teraz. Dyplomacja służy tylko i
wyłącznie jako zasłona dymna, która ma „legitymizować” atak na Irak i czynić z
tego państwa, w oczach światowej opinii publicznej, atakującego, a nie
broniącego się.

9 listopada ubiegłego roku Rada Bezpieczeństwa ONZ
zatwierdziła jednomyślnie rezolucję nr 1441, która żąda od Iraku przedstawienia
na papierze wszystkich swych zasobów militarnych i wpuszczenia inspektorów
rozbrojeniowych z ramienia ONZ. Niezastosowanie się przez Saddama Husajna do tej
rezolucji otworzy drogę USA i Wielkiej Brytanii do zaatakowania Iraku w dowolnym
momencie, choćby nawet inne państwa zasiadające w Radzie
Bezpieczeństwa temu oponowały. Jeszcze raz ONZ okazuje się być tylko kukiełką w
rękach wielkich mocarstw i międzynarodowej dyplomacji, zasłoną dymną, za którą
przygotowuje się wojnę.

Jesteśmy przeciwni tej wojnie, nie ważne czy będzie ona
prowadzona wyłącznie przez USA, czy też będzie posiadała poparcie ONZ –
organizacji, która już przedtem pozwoliła na bombardowanie Jugosławii,
Afganistanu i wreszcie Iraku w 1991 roku (kiedy to – przypomnijmy jeszcze raz –
zginęło ponad 200 000 ludzi), i która utrzymuje zbrodnicze embargo nałożone na
ten kraj przed dwunastoma laty. Nie zapominajmy, że ten sam ONZ nic nie mówi,
gdy Izrael (największe mocarstwo militarne w regionie, finansowane i uzbrajane
przez USA) ciągle łamie wszelkie rezolucje Narodów Zjednoczonych. Nic nie mówi
się o ludobójczej polityce premiera Ariela Szarona, który urządza holocaust w
Palestynie.

Zasadniczo nie ma żadnych. Wszyscy zgodni są co do potrzeby
wszczęcia wojny – nie ma żadnej „pacyfistycznej opozycji” oraz obrońcy praw
człowieka pośród wielkich mocarstw. Rzekome różnice między klasami rządzącymi w
Europie, a ich kolegami po fachu w Ameryce mają zupełnie inny charakter.
Społeczny opór wobec wojny zarówno w Europie i w Ameryce jest bardzo duży,
znacznie większy niż przy poprzednich wojnach. Fakt ten spędza sen z oczu elitom
w różnych państwach. Dlatego szukają one wymówki, aby zyskać na czasie i w
bardziej wydajny sposób sprzedać nam jakąś bajeczkę o potrzebie wojny i tym
samym zminimalizować wynikające z tego konsekwencje polityczne. Jeśli ze strony
rządów Francji, Rosji, Chin czy Niemiec występują głosy krytyczne wobec wojny,
to nie dlatego że pełne są one pacyfistów i obrońców praw człowieka, ale dlatego
że chcą one lepiej bronić swoich interesów i nie stracić swych wpływów w rejonie
Zatoki Perskiej na rzecz USA.

Państwa takie jak Francja czy Rosja także mają w Iraku swoje
interesy. Firmy z tych krajów miały podpisane z reżimem Saddama Husajna
kontrakty na wydobycie ropy naftowej, kiedy tylko zniesione zostanie embargo.
Jeżeli teraz wybuchnie wojna i jej nie poprą, będą musiały pożegnać się z tymi
lukratywnymi biznesami. Z nowym proamerykańskim reżimem tych kontraktów już nie
odnowią. Dlatego chcą one wywrzeć jak największą presje, tak by nie straciły za
dużo swych wpływów w regionie, kiedy Amerykanie – jak to już oficjalnie
ogłoszono – będą kontrolować Irak bezpośrednio poprzez swój reżim wojskowy. Już
teraz kłócą się niczym prawdziwe sępy o podział przyszłych łupów zdobytych w
Iraku.

Oczywiście reżim Saddama Husajna jest brutalną dyktaturą,
która prześladuje i doprowadza do skrajnej nędzy miliony Irakijczyków.
Powinniśmy aktywnie protestować, nie tylko przeciw wojnie, ale i przeciwko tej
dyktaturze. Trzeba jednak w tym miejscu przypomnieć, iż w latach
osiemdziesiątych podczas wojny z Iranem (w której zginęło ponad milion osób)
Saddam był aktywnie wspierany, finansowany i dozbrajany przez te same Stany
Zjednoczone. I tak na przykład obecny Sekretarz Obrony USA i jeden z głównych
promotorów wojny Donald Rumsfeld w 1983 roku spotkał się ze zbrodniarzem
Saddamem, aby udzielić mu możliwie jak największego wsparcia technicznego i
wojskowego (w tym także i dostarczyć broni chemicznej).

Nie jest dla nas obojętnym kto doprowadzi do upadku reżim
Saddama, w imię jakich interesów i kto zastąpi go. Plany Ameryki są oczywiste:
okupacja wojskowa Iraku przez co najmniej półtora roku. Inaczej mówiąc, chcą
zastąpić Saddama jakimś generałem z Pentagonu, czyniąc z Iraku protektorat,
którego gospodarka, wojsko i polityka będą kontrolowane przez USA. Dla
amerykańskich interesów ważne jest tylko to, aby zastąpić „nieprzyjazną”
dyktaturę, bardziej „przyjaznym” reżimem kontrolowanym przez Biały Dom – a to,
że oba te rozwiązania oznaczają nędze i ucisk większości ludności już za bardzo
ich nie interesuje. Ostatnia wojna w Afganistanie pokazuje jasno jaki jest
mechanizm. Gdzie jest ta demokracja w Afganistanie, o której tyle gardłowały
Stany? Jaka jest różnica między Talibami i aktualnymi władzami Afganistanu?
Żadna. Kraj dalej podzielony jest między różnych dowódców wojskowych. Kobiety
nadal muszą nosić burkę. Wzrosła tylko jeszcze bardziej nienawiść, bieda i
zniszczenia oraz zginęło wiele niewinnych osób.

Uciskana większość ludności świata arabskiego (lub
jakiejkolwiek innej części świata) nie może wierzyć w to, że ich problemy mogą
być rozwiązane przez amerykańskie czy oenzetowskie bomby. Dla Irakijczyków nie
ma innego wyjścia prócz konsekwentnej i zorganizowanej walki przeciwko
narzuconej im dyktaturze, ale także i przeciwko globalnemu systemowi, który ją
utrzymuje. Aby uwolnić się od reżimu Saddama czy innych marionetkowych władz
narzuconych przez USA, pracownicy i inne uciskane warstwy społeczeństwa
irackiego muszą rozpocząć walkę o utworzenie rządu reprezentującego tylko i
wyłącznie ich interesy i społeczeństwa, w którym zasoby ekonomiczne i dobra
produkcyjne będą spoczywały w ich rękach, i będą wykorzystywane w celu pokrycia
potrzeb społecznych większości, a nie zachcianek mniejszości. Słowem – potrzebna
jest prawdziwie socjalistyczna transformacja społeczeństwa. Tylko w ten sposób
możliwe będzie także przełamanie wrogości między różnymi narodowościami,
religiami itp., z których składa się Irak.

Każdego dnia wojny z 1991 roku rządy europejskie wydawały
równowartość ponad 600 milionów euro. Utrzymanie jednostek armii hiszpańskiej w
regionie kosztowało miesięcznie około 2.4 milionów euro. Do tego trzeba jeszcze
dodać 500 milionów dolarów na inne wydatki związane z interwencją, według danych
ówczesnego rządu Hiszpanii. W 1991 roku UNICEF ogłosił, że mając 2,5 miliarda
dolarów można by zredukować o 50% śmiertelność wśród dzieci i włączyć do systemu
edukacyjnego 80% wszystkich dzieci Trzeciego Świata.

Już teraz Bush oszacował koszt nowej wojny w Iraku.
Będzie on wynosił ponad 200 miliardów dolarów. Do tego należy jeszcze dodać
kolejne 15-20 miliardów dolarów rocznie, jeśli USA zdecydują się na okupację
wojskową Iraku, co wydaje się bardzo prawdopodobne. Ponadto dochodzą
jeszcze konsekwencje gospodarcze całej tej awantury, jak na przykład wzrost ceny
ropy naftowej. Już teraz jedna baryłka ropy kosztuje ponad 30 dolarów, a
analitycy przewidują, że jej cena może osiągnąć nawet i 60 dolarów. Wielkie
koncerny międzynarodowe będą miały swój interes stulecia, a zwykli obywatele i
ich rodziny, w każdym państwie, będą musiały zapłacić za to żywą gotówką.

W Polsce budżet Ministerstwa Obrony rośnie spektakularnie.
Wystarczy przypomnieć choćby ostatnie posunięcia związane z zakupem samolotów
F-16, czy też dostosowaniem polskiej armii do standardów NATO. Nie możemy
dopuścić do tego, żeby rząd zamiast finansować szkolnictwo publiczne,
stypendia dla uczniów i studentów w potrzebie, służbę zdrowia, pomoc socjalną,
zasiłki dla bezrobotnych czy budownictwo tanich mieszkań komunalnych, lekką ręką
przepuszczał te pieniądze na wojnę, na której skorzystają tylko i wyłącznie
wielkie, międzynarodowe korporacje petrochemiczne!

Jako młodzież i pracownicy ze Stanów Zjednoczonych, Europy i
oczywiście także z Polski, możemy zrobić bardzo wiele, aby tę wojnę powstrzymać.
Sondaże opinii publicznej i olbrzymie masowe demonstracje pokazują, że opozycja
wobec wojny rośnie. W listopadzie 2002 roku 41% Amerykanów było przeciwnych
interwencji w Iraku, a obecnie liczba ta na pewno jest znacznie wyższa. W
Europie odsetek osób sprzeciwiających się wojnie jest jeszcze większy. W Polsce
wzrósł on w ostatnim tygodniu do blisko 60%. Szczególnie widoczne jest to w
Hiszpanii, gdzie w grudniu ubiegłego roku przeciwnych wojnie było aż 61% ludzi.
Taka sytuacja ma także i swoje odbicie w ogromnych demonstracjach, które mają
miejsce na całym świecie. A to wszystko jeszcze przed wybuchem wojny! Także i w
USA dziesiątki tysięcy ludzi wychodzą na ulicę, aby pokazać swój sprzeciw wobec
nowej wojny w imię interesów amerykańskiej klasy rządzącej, sprzecznych z
interesami ciężko harujących Amerykanów. 18 i 19 stycznia miały miejsce
międzynarodowe dni protestu przeciwko wojnie z Irakiem. W manifestacjach na
terenie Stanów Zjednoczonych wzięło udział około 500 000 ludzi. W Europie
protestowało jeszcze więcej osób. 15 lutego zaś widzieliśmy historyczne i
bezprecedensowe manifestacje przeciwko wojnie. CNN szacuje, że na całym świecie
na ulice wyszło około 110 milionów osób. Nawet w Warszawie, która przy tego typu
okazjach zwykle nie może poszczycić się masowymi demonstracjami, przeciwko
wojnie protestowało około 5 000 ludzi. To wielki krok naprzód. Już teraz
zapowiadane są kolejne protesty przed wybuchem wojny oraz wielkie manifestacje,
a nawet strajki, w dniu w którym się ona rozpocznie.

W Polsce musimy mobilizować się przeciwko nowej wojnie, ale
także i przeciwko rządowi Millera i obłudzie wszystkich partii politycznych,
które w kółko bełkoczą o demokracji i obronie wolności obywatelskich, podczas
gdy ograniczają prawa do swobodnego wyrażania opinii. Musimy domagać się, aby
Polska w żaden sposób nie uczestniczyła w tej wojnie, żeby nie pojechał na nią
ani jeden polski żołnierz. Polski nie stać na nową wojnę w imię
wielkomocarstwowych ambicji i interesów światowej finansjery. Ani jedna złotówka
nie może pójść na ten cel. Doświadczenie uczy bowiem, że pieniądze na wojnę będą
pochodziły z i tak już pustych kieszeni pracowników, uczniów i studentów,
emerytów oraz inwalidów, a nie z sejfów bogaczy. To my będziemy musieli zapłacić
za tę wojnę i ponieść wszelkie jej konsekwencje.

Jedynym sposobem na powstrzymanie wojny jest masowa i
międzynarodowa mobilizacja pracowników, uczniów, studentów, bezrobotnych i
wszystkich innych upośledzonych w dzisiejszej rzeczywistości grup społecznych.

Prawdziwie pracownicze związki zawodowe i partie lewicowe
powinny aktywnie przeciwstawiać się tej wojnie, organizując pracowników, poprzez
komitety antywojenne w fabrykach i społecznościach lokalnych, skoordynowane w
skali krajowej i mające wypracowany demokratycznie plan mobilizacji, którego
częścią będzie strajk generalny przeciwko wojnie.

Wbrew pozorom są to metody skuteczne, dzięki którym naprawdę
możemy wpłynąć na rząd. Jak bardzo efektywne są takie działania pokazuje
przypadek wojny we Wietnamie, kiedy to militarnie Amerykanie mogli ją zwyciężyć,
ale nie pozwoliła im na to opozycja wśród obywateli własnego kraju. Podobnie –
choć na mniejszą skalę – stało się w Hiszpanii w 1991 roku. Na skutek masowych
mobilizacji promowanych przez Związek Studentów (Sindicato de Estudiantes) dwie
główne centrale robotnicze – CCOO i UGT – ogłosiły 2-godzinny strajk generalny
przeciwko wojnie. Później ówczesny hiszpański Minister Spraw Zagranicznych
Fernández Ordóñez przyznał, że powodem, dla
którego Hiszpania nie mogła bardziej aktywnie uczestniczyć w wojnie z 1991 roku
była właśnie opozycja pracowników i młodzieży wyrażona poprzez strajki i masowe
mobilizacje.

W jednym szeregu z personifikacją wszelkiej politycznej
patologii – prezydentem Stanów Zjednoczonych G. W. Bushem – stanęły i polskie
(mieniące się „lewicowymi”) władze. Nędzny serwilizm, tania służalczość i
prostackie lizusostwo połączone z „antyterrorystycznym” bełkotem stanowią
mieszankę doprawdy obrzydliwą.

Powodów dla których lokalni włodarze postanowili popełznąć w
ogonie USA, wspierając zbrodnicze zamiary Busha jest kilka. Polskie władze
znajdują się obecnie w bardzo trudnej sytuacji. Trwa kryzys rządowy, rozpadła
się koalicja, SLD traci zaplecze parlamentarne i społeczne. Ostatnie sondaże
pokazują ogromny spadek popularności tej partii. Na ulicach zaś od miesięcy już
trwają stricte robotnicze mobilizacje. Walczy ożarowska fabryka kabli, walczyli
stoczniowcy, strajkiem grozili górnicy, manifestowali bezrobotni, prawdopodobny
jest generalny strajk w sektorze kolejowym, niezadowoleni są studenci, którym
odebrano ulgi, nauczyciele, którym nie wypłaca się miesiącami pensji, mobilizują
się nawet niepełnosprawni, którym trójca SLD-UP-PSL odebrała ostatnie
przysługujące im przywileje finansowe. Do tego wszystkiego dochodzą ostatnie
rolnicze blokady dróg i strzelająca po oczach policja. Wszystkie te protesty
odbywają się w kontekście pogłębiającego się kryzysu gospodarczego. Polska cały
czas balansuje na krawędzi upadku. Ani Kołodko, ani Belka, ani żaden inny
Balcerowicz nie zrobili i nie zrobią nic, by sytuacja uległa choćby minimalnej
poprawie. W obecnych warunkach neoliberalnej furii trzęsącej polską
rzeczywistością ekonomiczną nie będą nawet mieli ku temu sposobności! W swej
desperacji liczą naiwnie na finansowy zastrzyk, który miałby się dokonać za
sprawą „kontaktu stulecia”, czyli zakupu samolotów F-16 oraz związanym z tym
tzw. offsetem. Już teraz okazało się to kompletnym nieporozumieniem. Strona
amerykańska dopiero teraz okazuje prawdziwą treść swojej offsetowej propozycji
inwestycyjnej, a serwilistycznie usposobiony polski rząd nie ma odwagi się
wycofać z tego – absolutnie bezmyślnego – interesu. Zamiast budować szkoły i
szpitale koteria rządowa kupuje samoloty. Z drugiej zaś strony Miller i jego
świta liczą na medialne zabagnienie zbliżającą się wojną i zalanie opinii
publicznej propagandową sieczką o  rzekomym niebezpieczeństwie i perspektywą działań
zbrojnych. Jest to naturalna dla współczesnych elit reakcja na wzrastającą
społeczną opozycję wobec jego działań. Niemniej jednak Miller z Kwaśniewskim,
Siwcem i Cimoszewiczem, którzy najwięcej gardłują za wspieraniem USA w
nadchodzącym akcie barbarzyństwa osiągają efekt odwrotny do zamierzonego.
Dobitnie pokazała to demonstracja z 15 lutego, na którą przyszło ponad 5000
osób! Zapowiedziana są kolejne manifestacje i protesty!

Najlepszym dowodem na ewidentną obłudę i hipokryzję polskich
władz jest fakt nieustającego pojękiwania o „państwie prawa” w sytuacji gdy
popieranie inwazji USA na Irak jest z obecnym prawem NIEZGODNE! Za wspieranie
ataku militarnego Kodeks karny RP w rozdziale XVI „Przestępstwa przeciwko
pokojowi” przewiduje karę więzienia do lat pięciu. Artykuł 117 zaś traktuje o
przestępstwach wojennych. Przypomnijmy, że owo niedopatrzenie wytknęła polskiemu
rządowi grupa prawników – wykładowców Uniwersytetu Europejskiego VIADRINA we
Frankfurcie.

Inną sprawą jest niczym nie
skrępowana głupota polskich funkcjonariuszy państwowych, a także
wrodzona odporność na moralność, poszanowanie ludzkiego życia, praw
człowieka, zasad elementarnej wolności i demokracji. Polski rząd, bez
chwili zastanowienia, lekką ręką postawił krzyżyk na tysiącach istnień
ludzkich, które pochłonie nowa neo-imperialna awantura wojenna Stanów
Zjednoczonych pod dowództwem wielkiego „obrońcy praw człowieka” i
„demokracji” George’a Busha! Kosztem prawdziwej eksterminacji resztki
irackiej społeczności, która przetrwała ostatnie dziesięć lat sankcji i
permanentnych bombardowań, duet Miller&Kwaśniewski buduje swój
międzynarodowy prestiż. Nasze władze chcą pokazać, że są gotowe na
popełnianie wszystkich kryminalnych czynów u boku amerykańskiej
administracji, licząc naiwnie, że wcześniej czy później USA hojnie
wynagrodzą Polskę wspomagając ją gospodarczo. Jest to utopijną mrzonką
zdesperowanych politykierów!

Zamiast tych wszystkich cudów, polskiej elicie rządzącej
przypomniano gdzie jest jej miejsce w tym systemie. Prezydent Francji Jacques
Chirac – komentując polskie poparcie dla USA i Wielkiej Brytanii – stwierdził,
iż „lepiej by było gdybyście się nie wychylali i siedzieli cicho”. Fakt ten
pokazuje dobitnie, że Polska jest tylko kartą przetargową w ręku jednej bądź
drugiej grupy wielkich mocarstw. Tak właśnie wygląda „zjednoczona Europa”, do
której nas tak nachalnie namawiają prostackie reklamówki medialne oraz „nowy
porządek światowy”, w którym giganci biją się o strefy wpływów, surowce i rynki
zbytu.